Wanneer je in de buurt dreigt te komen van je vijftigste levensjaar dan begint er bij menigeen wat te kriebelen.

Heb ik alles wat voor mij mogelijk was wel uit mijn leven gehaald?

Wil ik zo doorgaan met het jachtige bestaan wat tot nog toe het ritme van mijn leven heeft bepaald en dus van mijn familie?

Hoe kom ik in villa AVONDROOD aan, kom ik er op deze manier wel of moet ik nog een keer een avontuur beginnen en mijn eigen villa bouwen?

In het geval van een viertal Groningers was het antwoord snel gevonden, zoals zovele Nederlanders doen werd door hen de blik gericht op Frankrijk.
De verhalen van vrienden, kennissen en vrienden van kennissen maakten ons nieuwsgierig, door het kopen – en bestuderen - van een aantal realistische boeken over het mooie, soms ingewikkelde leven in Frankrijk werden zij niet afgeschrikt, integendeel alleen de voordelen werden besproken.

Om allerlei redenen werd gekozen voor de Dordogne, vrienden zorgden voor enkele introducties bij plaatselijke makelaars en toen begon de jacht op het gedroomde stukje onroerend goed.
Opeens vroeg iemand zich af:”Wat zoeken wij nu eigenlijk, wat willen we ermee, hoe stellen we ons het onderhoud, verbouwing, beheer etc. voor?”

Deze vraag was inmiddels ook al gesteld door een enkele makelaar – had ons natuurlijk ettelijke malen van de nodige informatie voorzien en rond gereden – en dezen wilden wel eens geld aan ons verdienen.

De koppen werden bij elkaar gestoken en een analyse gemaakt van wat we zoal hadden opgestoken van onze excursies, het bestuderen van de boeken etc.

Probleem 1: In het door ons uitverkoren gebied was – en is – meer dan voldoende te koop, de prijzen lijken aantrekkelijk voor Nederlandse begrippen en eigenlijk zul je er altijd in slagen om je droom bezit te kunnen kopen. Maar dan …………… ?
Er moest een plan voor de exploitatie, het gebruik, vaststellen van de verantwoordelijkheden, contact met lokale overheden, rechtsvorm, bedrijfsmatig of privé worden ontwikkeld en overeengekomen!

Iemand kwam op het idee om een boerderij te kopen welke nog produceerde, immers dan nam je een knecht die het land bewerkte ( die hebben tegenwoordig zelfs een CAO? ), zijn vrouw, de meid, zorgde voor het interieur, kookte zo nu en dan ook nog wat als de – heren – boeren langs kwamen (die jaloerse Fransen hebben ook de meid uitgerust met een CAO! ), het gras was gemaaid, kortom het goede Franse leven kon na aankoop beginnen! Nu dat werd wel even anders, droom en werkelijkheid zijn toch behoorlijk verschillend gebleken!

Probleem 2: Het maken van een profielschets, zodat een makelaar iets voor ons kon gaan uitzoeken. Wij hebben dit gedaan na een 5 tal boerderijen te hebben bekeken, met vee en zonder en hebben onze eigen – gewenste - boerderij in de profielschets uitgetekend.

Na onze bedrijfsbezichtigingen wisten we het wel: De gebouwen, niet te klein natuurlijk, moesten ruimte bieden aan een aantal appartementen, privacy moest voor de 2 x 2 partners gewaarborgd zijn, een riviertje door het heuvelachtige terrein moest natuurlijk aanwezig zijn, omgeving mooi, redelijk plaatsje in de buurt voor de boodschappen, minimaal 100 hectare grond aaneengesloten, biologisch boeren leek ons ook wel wat en een gedeelte zou bos moeten zijn om zo onze toekomstige toeristen iets fraais te kunnen bieden.

Het was al snel een uitgemaakte zaak, dat boerderijen in Frankrijk slechts met bemiddeling/toestemming van de SAFER van eigenaar kunnen verwisselen.
Deze organisatie zorgt voor het behoud van de door de boeren ingerichte fraaie natuur in vele delen van Frankrijk, koopt zelf boerderijen op en verkoopt na een “screening” de boerderij aan de hoogste bieder, mits het boerenbedrijf wordt voortgezet door een in Frankrijk geaccepteerde boer.
Deze selectie bleek toch serieuzer van aard dan eerst vermoed werd, stage lopen en een kleine proeve van bekwaamheid afgeven is ook mogelijk, wij hadden het geluk, dat één onzer q.q. directeur was van een Nederlands landbouwbedrijf en dit was voldoende om ons de kwalificatie “Boer in Frankrijk” te geven.

Probleem 3: Het mocht natuurlijk niet te duur worden, op termijn moest de investering gaan renderen – na aftrek van de kosten voor de persoonlijke genoegens welke je aan zulk een bezit beleeft – door de exploitatie van het land en het verhuren van appartementen.

De boekhouders van de partners gebeld en hun advies gevraagd hoe deze vork aan welke ste(e)l(en) gestoken moest(en) worden.

Goed advies is duur en in Nederland moeilijk te krijgen – hebben we geleerd – en omdat je over een Frans bedrijf spreekt moet je dus wel degelijk in Frankrijk zijn (de Franse vergunningen, belastingen en niet te vergeten hun MSA – ziektekosten, w.w. etc. -) zijn zeer bepalend voor het kosten plaatje!
Hier vormt het taal probleem natuurlijk een grote barrière en om nu naar Parijs te gaan en bij een internationaal accountantskantoor te rade te gaan is zeker een oplossing, maar de investering zal niet onaanzienlijk worden opgehoogd met hun kosten. (Voor € 250,- komt slechts de klerk een paar uurtjes praten, reken maar uit wat de uitwerking van het advies kost!).
Buiten dit kosten plaatje loop je het risico, dat de plaatselijke fiscus, voor ons Bergerac, helemaal niets van die Parijzenaren wil weten en het zelf wel zal bepalen. De rechter trekt uiteindelijk alles wel weer gelijk, maar de kosten, onzekerheid en de looptijd van de procedures? Dat wil je toch niet mee maken.

Uiteindelijk Nederlands advies gevonden in Nederland en via vrienden Frans advies in Frankrijk bij een AA (dus geen register accountant nemen!) kantoor.
Het op elkaar afstemmen van de adviezen is door ons enthousiasme en de snelheid waarmee wij onze “Domaine” hebben gekocht niet geheel en al gelukt en ons dunkt, dat zoiets ook altijd wel een illusie zal blijven wanneer je over de boeren business spreekt. Ons bedrijf wordt in de Dordogne als een relatief groot bedrijf gezien, van de ruilverkaveling zoals in Nederland heeft men hier blijkbaar nog niet gehoord en de adviseurs in Frankrijk zullen u op zijn Frans begeleiden, dus met een “bilan simplifié”, op zich gemakkelijk maar wanneer je met twee stellen bent wil je meer inzicht hebben, wat we hier dus als pruts werk beschouwen, maak die kwalificatie een Fransman maar eens wijs!

Wanneer je dit zo weer opschrijft denk je onwillekeurig terug aan het onschuldige enthousiasme waarmee wij deze onderneming begonnen – tjonge, jonge, jonge wat moesten wij nog veel leren, er tijd insteken, heen en weer reizen … -, maar ja dat deel van het verhaal komt nog wel.

Op een goede? dag vinden wij dan ons huidig bezit, le Domaine de Maziéras, 24400 ISSAC, het heeft niet eens een straatnaam en/of nummer, maar staat wel op de grote Michelin kaart (1999) van Frankrijk, bladnummer 131 aan de D 38 van Mussidan naar Villamblard. Dit laatste is natuurlijk ook wat waard en de boerderij, ooit onderdeel uitmakend van het kasteel Montréal van de grafelijke familie de Montferrand (hij was nog een periode ambassadeur voor Frankrijk in Nederland) kent een geschiedenis welke terug gaat naar de twaalfde eeuw. Er zijn nog wat schietgaten te zien, maar verder is de boerderij door de vorige bewoners deskundig vernield, eh aangepast, aan de Franse gewoontes en gewenste ge-(en)ongemakken door de eeuwen heen. Neem het – inmiddels verwijderde - oude behang maar eens.

Wat hebben wij die gedenkwaardige dag in de regen en de kou in februari 1999 nu eigenlijk gekocht:
Het landgoed omvat 100 hectare aaneengesloten terrein, waarvan 50 ha. biologisch geëxploiteerde landbouwgrond, 10 ha. vruchtbomen, kastanjes en walnoten – gedeeltelijk inmiddels vergroot met nieuwe aanplant, 5 ha. populieren aanplant naast de Crempse (wordt wellicht nog eens een camping) en 35 ha. bos (12 daarvan werd door de beroemde storm – “le sinistre” – eind 1999 omver geblazen).
Ook dit probleem – 5 Franse instanties hielden zich hier mee bezig, series dreigbrieven werden ontvangen, subsidies beloofd en weer afgezegd, contracten aangegaan en verbroken - zal later nog eens worden besproken op deze site. Uiteindelijk besloot de Franse overheid alles bij één instantie onder te brengen en konden we vervolgens het nieuwe formulier invullen en indienen?!

De chartreuse waarin 4 appartementen waren te herkennen, inclusief het aangebouwde eigenaars appartement zelf met enkele landbouw schuren – en natuurlijk onze eigen kapel(letje) - bevindt zich midden op het terrein, de besloten romantische binnenplaats is aanwezig, het uitzicht is formidabel, een vrijstaande verhuurde woning op comfortabele afstand, de aparte koeienschuur “beneden”, de eigen waterbron welke voor het drinkwater zorgt, echter ook de lange oprijlaan van 700 meter, de sporen van het water afdalend naar het gewenste riviertje (de Crempse met forel!!) werden wel gezien, de consequenties echter niet en het grote dak – zat er immers al jaren op, zou nog wel een paar jaar blijven zitten dus – leek geen probleem.
Een andere kleine onderschatting bleek het gewenste heuvelachtige landschap, dit draagt zeker bij tot de charmes, maar rijdt er maar eens over met een tractor met zwaar gereedschap – wanneer kiept hij om? – lopend of met de 4 Wheel drive geen probleem, maar in de tractor....., zweten dokter.

Natuurlijk was en is er nog wel wat achterstallig onderhoud weg te werken, leek de mannen echter geen probleem, biologische landbouw – geen kunstmest noch bestrijdingsmiddelen – appelleerde aan de betere gevoelens voor natuurbeheer en als pluspunt werd meegenomen het zijn van een “reserve de repeuplier”. De wilde zwijnen in het gebied kunnen blijkbaar ook lezen en woelden vrolijk de grond om op zoek naar de kastanjes en zelfs het zwarte goud, wij hebben blijkbaar ook enige truffels – waar weten de zwijnen en wellicht de buren? – als wij komen zijn ze altijd verdwenen.

Het ongestoorde broed gebied is niet meer, een kolonel b.d. van de Franse koloniale infanterie – ondanks zijn vergevorderde leeftijd geloof je hem direct wanneer hij zegt “de Colonel” te zijn - heeft de jachtrechten gepacht en zij zijn nu verantwoordelijk om de wilde zwijnen, de herten en overig wild de oogsten niet teveel te laten opvreten/vernielen. Een onverwacht genoegen, naast de jaarlijkse pachtsom, is de door ons gewaardeerde gewoonte om ons iets van het op het landgoed geschoten wild af te staan rond Kerstmis en ons voor een jaarlijks etentje uit te nodigen met de plaatselijke notabelen. De jacht verhalen gaan nog wat aan ons voorbij, maar gezien de ruime beschikbaarheid van de lokale (w.o. Saint Emilion) wijnen en het op tijd lachen wanneer de rest het ook doet, voelen wij ons echt opgenomen in de gemeenschap.

Maar goed, de oude boer, zijn familie – er woonden totaal 4 gezinnen op de boerderij naast de huurder – onze vriend de architect, onze Nederlandse Franse vriend, onze piloot (het moest allemaal immers snel, er waren meer serieuze kapers op de kust, zei men!!) – de onmisbare man van de SAFER, uiteindelijk de notaris, wat een zooitje temeer omdat ze ook nog allemaal Frans spraken en wij dus niet of nauwelijks.

Van de vraagprijs kon niet veel meer af, zie de andere – vermeende? – gegadigden, zei de man van de SAFER, elkaar aankijkend en alle goede, voorzichtige, Groningsche voornemens on Groningsch terzijde schuivend, wij bieden de vraagprijs maar te leveren vrij op naam. Ja, ja enige “dapperheid” kon ons niet worden ontzegd!

De overdrachtsbelasting en notariskosten kunnen in Frankrijk oplopen tot ongeveer 20% van de koopsom, dus de discussie werd nu verplaatst naar de familie, de notaris en de man van de SAFER.
Uiteindelijk beklonken wij de zaak en kwam er die dag een transactie tot stand van de boer met de SAFER en wij kochten de volgende dag dan weer de boerderij van de SAFER, o.a. met allerlei condities terzake het gebruik als – biologische – boerderij, de minimale duur alvorens doorverkocht mocht worden etc.

Een koopakte is in Frankrijk ook een koopakte, de term voorlopige koopakte heeft dan ook geen waarde (je hangt na ondertekening!), veel zaken moesten vervolgens geregeld worden.

De verzekeringen, de “fermier en France” worden, geaccepteerd worden door de biologische landbouw organisatie in ons gebied (Ecocert), de juridische structuur van de ondernemingen – het werden er twee – en last but not least de fiscale structuur zowel in Frankrijk als in Nederland.

Enkele weken later weer naar de Dordogne voor het tekenen van allerlei aktes, waaronder de oprichting van de twee Franse vennootschappen en het doen van een aanbetaling, het proberen bankrekeningen te openen. Voor een niet ingezetene met zijn nog niet ingeschreven bedrijf voorwaar geen geringe opgave!

In mei 1999 vond de formele overdracht plaats, ons geld was nog niet ter plaatse dit zweefde nog tussen de Crédit Agricole van de Charente-Périgord, het lokale hoofdkantoor, het lokale bijkantoor en de notaris en wanneer je een akte passeert op zaterdag blijken er verrassend weinig bankmensen met ambitie bereikbaar te zijn.

Uiteindelijk lukte alles echter toch, met een kleine “truc”, dit woord wordt door Fransen veel gebruikt en betekent overigens het ding en dankzij de bereidwilligheid van de SAFER ging de transactie tenslotte door.

Gedurende onze onderhandelingen hoorden wij dit woord ook al diverse keren, als Groninger wordt je dan extra alert natuurlijk, dit bleek later ten onrechte te zijn, maar goed …...

Half augustus zou de boerderij ontruimd zijn – niet natuurlijk – maar we waren er en konden beginnen de eerste praktische problemen op te lossen.
Dat de Fransen je een boer vinden, wil overigens nog niet zeggen, dat je er één bent!

Waar staan we nu?

Na een wisseling van boekhoudkantoor kunnen we het nu redelijk vinden met deze adviseurs en zijn – althans voorlopig – onze problemen terzake de noodzakelijke belastingheffingen onder controle.
We spreken hier over de inkomstenbelasting, de vennootschapsbelasting, de BTW, de onroerend zaak belasting etc.
Ook hebben we het bezoek van de arbeidsinspectie overleefd – humor en Franse ambtenaren zijn overigens verschillende zaken, daar is hun beroep veel te serieus voor natuurlijk - en 2 rechtszaken weten te winnen. De huurder die weg zou maar niet ging en de opzegging van een arbeidscontract voor een jaar welke krachtens de wet voor onbepaalde tijd was gesloten (vraag niet wat het kost). In een derde verwikkeld – wij hebben onze klusjesman wel betaald voor leveringen door een derde, hij is dit echter “vergeten” door te betalen -, een akkoord bereikt met de verzekeraar, goede afspraken gemaakt met de loonwerkers en bouwvakkers.

In de Dordogne vindt je eigenlijk niet de Nederlandse aannemer die de hele klus klaart, je hebt dus afstemming nodig tussen de loodgieter, timmerman, tegelzetter, metselaar, stukadoor etc.
Controle is hier geboden, het aantal Franse excuses om het werk NIET op tijd af te hebben is legio!

Verder hebben wij een uitstekend en precies Engels sprekende notaris gevonden en ook deze connectie heeft ons veel verder geholpen in onze voortdurende pogingen om de Franse bureaucratie te verslaan – dit is wellicht een ijdele hoop, maar voor het moment zoals Groningers zeggen “’t Kon minder”- we weten nu min of meer waar we staan en hebben onze adviseurs paraat.

Na het gereed komen van ons eerste appartement in de zomer van 2003, is deze door vrienden en één commerciële cliënt uitgetest.
Het commentaar van de betalende cliënt op de vraag: ‘Hoe was het?” was, dat de rust imponerend is, inderdaad wanneer het landbouwbedrijf in de zomer weinig werk geeft, er weinig mensen zijn, dan moet je je vermaken met de aanwezige natuur.

Zo nu en dan een hert of herten, de buizerds, een vos of marter zal je pad kruisen overdag – in de schemering duikt wel eens een wild zwijn het pad overstekende op, je kunt gaan zwemmen of vissen in de Crempse of je moet de omgeving gaan verkennen.
Zij hadden o.a. de grotten van Lascaux in Les Eyzies bezocht, gekeken in Sarlat, de middeleeuwse centra van Bergerac en Périgueux bezocht, het naast ons gelegen kasteel Montréal bekeken etc. Ze hadden ook nog even gekeken in de buurt van Bergerac naar het kano genoegen, hun kleintje was echter nog niet “waterproof”, maar het volgende jaar zal hij mee gaan inclusief een goed zwemvest.

Ook het in Mussidan gelegen chauffeursrestaurant was niet aan hun aandacht ontsnapt, hier eet je 5 gangen voor – 2003 – Euro 10,-- inclusief de uitstekende rode tafelwijn en een kopje – weliswaar Franse – koffie.

De rust van het avondlijke Maziéras werd daarna temeer gewaardeerd.

Wij hopen tijdens de zomer 2004 in staat te zijn de andere appartementen en de vrijstaande woning voor verhuur aan te bieden – er is dan plaats voor ca. 30 personen -, wanneer ze dan tenminste compleet voor gebruik gereed zijn, de burgemeester van ons dorp ISSAC te hebben overtuigd van onze eerzame bedoelingen, welke de gehele streek ten goede zullen komen natuurlijk.

Zodra wij helemaal verhuurklaar zijn, dan zullen wij dit op deze site aangeven.

Wat zijn onze plannen?

Plannen maken om de biologische landbouw verder op het landgoed te ontwikkelen en vooral te zorgen voor wat vee voor de bemesting (de kringloop theorie toepassen dus).
Het verder gaan in een CUMA (soort coöperatie) om onze boomgaarden te optimaliseren.
Het Nederlandse model van samenwerking tussen boeren qua gebruik van machines, inkoop en verkoop is in de Dordogne nog amper aanwezig.

Het op commerciële basis assisteren op velerlei terrein van potentiële kopers van onroerend goed in ons gebied, m.n. Dora ziet dit als haar toekomstig werkterrein, waarbij wij dan tussen de seizoenen voor tijdelijke huisvesting kunnen zorgen.
Het leuke van het kopen en hebben van een eigen bedrijf is de ervaringen welke je opdoet en het netwerk wat je eigenlijk per toeval daardoor aan het opbouwen bent en onderhoudt.
Wij zijn van mening, dat potentiële kopers, maar ook als ze gekocht hebben, van onze ervaringen en ons netwerk kunnen profiteren en daardoor hun kosten voor advies en reparatie van dat advies binnen de perken kunnen blijven en houden.

Het gaan verhuren op enige termijn van een drie- tot viertal appartementen in de chartreuse en van de apart gelegen woning met 5 slaapkamers op het terrein.
Wij willen dan tevens service geven op het gebied van het ontbijt en het doen van basis boodschappen.
Elk appartement is/wordt uitgerust met een keuken, waardoor het mogelijk is in de appartementen zelf het eten te koken, ook een wasmachine is in elk appartement aanwezig.

(wordt vervolgd)